Jan Huydts (Schiedam, 25 februari 1937 – Hilversum, 27 februari 2026) 

In Memoriam Jan Huydts
stormvogel.org

tekst Storm Bakker

Vannacht vernam ik dat Jan is overleden. Hopelijk vredig. Jan was een bijzondere man, aan wie ik goede herinneringen koester. Eind jaren 80 was hij mijn decaan op het Conservatorium in Hilversum. Ik kwam bij hem op de kamer, omdat ik mij op school niet helemaal thuis voelde. Hij vertelde toen over zijn eigen freejazz & fusionperiode, dat hij juist zoveel had gehad aan de traditionele vormen, om uit los te geraken. Dat raakte me wel, (ook al heb ik toen voor de literatuur gekozen). Hij vond bovendien dat Karel Boehlee heel geschikt voor mij was. Had hij ook gelijk in. Ik denk dagelijks aan zijn wijze woorden.

Later werd hij een regelmatige bezoeker van onze concerten, met Peter Lieberom of SaraLee Vos in Baarn en Hilversum, Soest, Eindhoven. En er kwamen etentjes bij Tineke de Nooij, samen met Tineke, de vrouw van Jan. Niet elke dag, eigenlijk maar soms, sterker nog: misschien maar een of twee keer… maar het voelde wel vertrouwd. Alsof we vrienden waren. Praten over muziek, over gemeenschappelijke vrienden in de muziek, over piano, en wat dies meer zij. Mooie verhalen.

Volgens mij mocht Jan me wel. Hij heeft nog eens een blues voor (over) mij gecomponeerd en opgenomen, samen met dichter Ton Luiting. Maakte mij wel trots, van zo’n piano-fenomeen. Toen we Tony Vos de Amer Award gaven, 20 jaar geleden, zei hij na afloop (wijzend naar Jan, die daar stond): “de volgende moet je aan hem geven, er bestaat geen betere.” Zo. Iemand moet het zeggen. Zelf was Jan extreem bescheiden.

Ik ga deze dagen veel van zijn muziek genieten. En aan hem denken. En het glas op hem heffen. En over hem schrijven. Herinneringen ophalen. Zijn zachte kwinkslagen tijdens de uitvaart van Cees Schrama. Ik herinner me geen letterlijke woorden, wel zijn zachte fluisterstem. 

Op Jan!

____________________________________________________

IN MEMORIAM Jan Huydts
ProgJazz.net

tekst Storm Bakker

Zondag 1 maart vernam de wereld via de media van het overlijden van pianist Jan Huydts, twee dagen na zijn 89ste verjaardag. Het regende onmiddellijk berichten op de socials, van talloze betrokkenen. Jan was een bijzondere man, aan wie vele musici dierbare herinneringen koesteren. Ook ik voel me gezegend hem persoonlijk gekend te hebben.

Jan Huydts werd in 1937 geboren in Schiedam. Zijn muzikale aanleg kwam pas aan het licht tijdens zijn middelbare schooltijd in Hilversum. Onder de hoede van de omstreden Pierre Reinards ontwikkelde hij zich tot een vernuftige klaviervirtuoos. Huydts wordt alom geroemd om zijn werk met Wim Sonneveld, maar onder jazzkenners geldt hij als een van de nationale helden die het genre op de kaart hebben gezet. In de jaren 50 begon hij een jazztrio, met onder meer bassist Arend Nijenhuis. De doorbraak. Volgde spoedig. Hij speelde aan de zijde van Jackie McLean en Art Taylor in Brussel, en met zijn eigen trio won hij de Parool Jazz Parade in het Concertgebouw in Amsterdam. In 1960 speelde hij met Greetje Kauffeld (verschenen in 2015 op het album Young Girl Sunday Jazz), de jaren erna met het kwartet van Tony Vos en het kwartet van Herman Schoonderwalt, destijds de beste jazzbands van Nederland. In 1963 en 1964 verbleef hij in Berlijn, waar hij als pianist in de Blue Note Amerikaanse grootheden als Dexter Gordon, Johnny Griffin en Donald Byrd begeleidde. Ook beklom hij het podium met de bekende drummer Philly Joe Jones.

Gaandeweg de jaren 70 richtte Huydts zich op jazzrock. Met de Duitse bassist Ali Haurand vormde hij de band Third Eye, waarbij onder meer spelers als Theo Loevendie en de Jamaicaanse Duitser Wilton Gaynair aanschoven. De Nederlandse reïncarnatie van deze band, met drummer Leo de Ruiter, maakte opnames in 1973, die enkele jaren geleden alsnog werden uitgegeven op het label 678Records. Op hetzelfde label verscheen in 1923 ook Tranquility van de band Dutch Treat, met naast Jan Huydts o.a. Wim Essed en Hans Hollestelle. Met zijn pianocollega Rob Franken en drummer Henk Zomer van Scope, startte hij het project Keyboard Circle. Van het geïnspireerde concert in De Trucker in Pijnacker, dat door de VPRO werd opgenomen, verscheen in 2009 tot veler verrassing een ‘remastered’ CD. Een van de absulute hoogtepunten in de geschiedenis van de progressieve jazzrock, met energieke solo’s op elektrische piano’s en analoge synthesizers, ondersteund door majestueus slagwerk. In de jaren zeventig groeide Huydts uit tot een Rhodes-master met internationale allure. Hij tourde met gitarist Wim Overgaauw en bassist Wim Essed, en werkte nog enkele jaren met Jasperina de Jong.

Vanaf de jaren 80 wijdde hij zich aan het hogere onderwijs, om te beginnen als docent piano aan de MPA in Hilversum. Vriend en collega David de Marez Oyens roemt Jan Huydts om zijn werk voor het Hilversums Conservatorium. “Jan maakte van Erie Joesoef’s idee een prachtige Jazzafdeling. Onder zijn bezielende leiding, met liefde voor de muziek en de makers, groeide deze uit tot de internationaal vermaarde jazz opleiding die nu onderdeel is van het Conservatorium van Amsterdam en de AHK.”

Eind jaren 80 kwam ik kwam bij hem op de kamer, omdat ik mij op school niet helemaal thuis voelde. Hij vertelde toen over zijn eigen freejazz & fusionperiode, dat hij juist zoveel had gehad aan de traditionele vormen, om uit los te geraken. Hij vond bovendien dat Karel Boehlee als hoofdvakdocent heel geschikt voor mij was. Had hij ook gelijk in. Het raakte me wel, dat hij zo uitgebreid de tijd voor mij nam. Al heb ik toen toch voor de literatuur gekozen, was het dankzij Huydts dat ik mij qua muziek ben blijven verdiepen, met name in traditionele vormen. Zonder te overdrijven: ik denk dagelijks aan zijn wijze woorden tijdens dat gesprek.

Na zijn vervroegd pensioen in 1998 organiseerde Jan Huydts concerten in CMS Hilversum, waar ik helaas maar een keer getuige van kon zijn. Andersom werd hij een trouwe bezoeker van mijn concerten in de regio, in Baarn, Hilversum, Soest, Saar ik speelde met Peter Lieberom of SaraLee Vos. Toen we Tony Vos de Amer Award gaven, 20 jaar geleden, zei hij na afloop (wijzend naar Jan, die daar stond): “de volgende moet je aan hem geven, er bestaat geen betere.” Zo. Iemand moet het zeggen. Zelf was Jan extreem bescheiden.

Daarna leerden we elkaar alsnog wat beter kennen. Er kwamen etentjes bij Tineke de Nooij, de oma van mijn dochter, samen met Tineke, de vrouw van Jan. Niet elke dag, eigenlijk maar soms, sterker nog: misschien maar een of twee keer… maar het voelde vertrouwd, alsof we vrienden waren. Praten over muziek, over gemeenschappelijke vrienden in de muziek, over piano, synthesizer, het leven en wat dies meer zij. Mooie verhalen. Dat hij ook bas had gespeeld, bij Toon Hermans in de jaren 60, maar ook eerder al, in een jazzorkest op een Amerikaanse legerbasis ergens in Noord Afrika. En natuurlijk de avonturen die Huydts later zou afstaan aan Rudie Kagie voor diens bundel JazzVogels, over het ‘complexe karakter’ van Leo de Ruiter, die tijdens een optreden een pistool trok en het publiek beschoot.

Volgens mij mocht Jan me wel. Hij heeft nog eens een blues voor (over) mij gecomponeerd en opgenomen, samen met een Hilversumse dichter genaamd Ton Luiting. Dat maakte mij wel trots, komend van zo’n piano-fenomeen. Ik ga deze dagen veel van zijn muziek genieten. Draaien in mijn programma ProgJazz op WoJ Concertzender. En aan hem denken. En het glas op hem heffen. En over hem schrijven. Herinneringen ophalen. Zijn zachte kwinkslagen tijdens de uitvaart van onze vriend Cees Schrama (2019). Ik herinner me geen letterlijke woorden, wel zijn zachte fluisterstem. 

_____________________________

In Memoriam Jan Huydts
Jazzism Online

tekst Storm Bakker

Met het overlijden van pianist Jan Huydts verliest Nederland een bescheiden reus, een muzikale vernieuwer en inspirerende leermeester, wiens klank nog lang zal nagalmen in zalen en harten van velen.

Zondag 1 maart bereikte ons via de media het bericht dat Jan Huydts, twee dagen na zijn 89ste verjaardag, was overleden. De reacties op de socials stroomden onmiddellijk binnen. Talloze musici deelden herinneringen aan een man die niet alleen een uitzonderlijk pianist was, maar ook een warm en betrokken mens. Ook ik voel me gezegend dat ik hem persoonlijk heb gekend. 

Jeugd en doorbraak

Jan werd in 1937 geboren in Schiedam. Zijn talent openbaarde zich pas echt tijdens zijn middelbareschooltijd in Hilversum. Onder de hoede van Pierre Reinards ontwikkelde hij zich tot een vernuftige klaviervirtuoos. Hij wordt alom geroemd om zijn werk met Wim Sonneveld. Onder jazzkenners geldt hij als een van de nationale helden die het genre op de kaart hebben gezet.

In de jaren vijftig richtte Jan een jazztrio op met onder anderen bassist Arend Nijenhuis. De doorbraak volgde snel. Hij speelde in Brussel met grootheden als Jackie McLean en Art Taylor en won met zijn trio de Parool Jazz Parade in het Concertgebouw. Begin jaren zestig werkte hij met Greetje Kauffeld, de kwartetten van Tony Vos en Herman Schoonderwalt. Destijds de beste jazzbands van Nederland. Tijdens zijn verblijf in Berlijn (1963-1964) begeleidde hij in de Blue Note Amerikaanse iconen als Dexter Gordon, Johnny Griffin en Donald Byrd. Ook ston hij op het podium met drummer Philly Joe Jones.

Jazzrock, vernieuwing en onderwijs

Gaandeweg de jaren zeventig richtte Huydts zich op jazzrock. Met de Duitse bassist Ali Haurand richtte hij Third Eye op, waarin ook Theo Loevendie en Wilton Gaynair meespeelden. De Nederlandse reïncarnatie van deze band nam in 1973 materiaal op dat later alsnog werd uitgebracht. Ook met Dutch Treat en het project The Keyboard Circle, met Rob Franken (p) en Henk Zomer (d), liet hij een onuitwisbare indruk achter.

Het concert in De Trucker in Pijnacker, opgenomen door de VPRO en in 2009 geremasterd uitgebracht, geldt als een mijlpaal in de progressieve jazzrock. Huydts ontpopte zich tot een ware Rhodes-meester, met energieke solo’s op elektrische piano en analoge synthesizers. Hij tourde met gitarist Wim Overgaauw en bassist Wim Essed en werkte opnieuw in het theater, onder meer met Jasperina de Jong. 

Vanaf de jaren tachtig wijdde Jan Huydts zich aan het hogere onderwijs. Om te beginnen als docent piano aan de MPA in Hilversum en later aan het Hilversums Conservatorium. Daar bouwde hij, voortbordurend op het idee van Erie Joesoef, een bloeiende jazzafdeling op. Onder zijn bezielende leiding groeide deze uit tot een internationaal vermaarde opleiding, nu onderdeel van het Conservatorium van Amsterdam.

Persoonlijke herinneringen

Eind jaren tachtig klopte ik bij Jan Huydts aan omdat ik mij op school niet helemaal thuis voelde. Hij vertelde over zijn freejazz- en fusionperiode en zei me dat hij juist zoveel had gehad aan de traditionele vormen, om uit los te geraken. Zijn advies om bij Karel Boehlee te studeren bleek raak. Dat hij zo uitgebreid de tijd voor mij nam, heeft me diep geraakt. Al heb ik toen voor literatuur gekozen, het was dankzij Huydts dat ik mij in muziek ben blijven verdiepen, met name in traditionele vormen. Zijn woorden draag ik nog dagelijks mee.

Na zijn vervroegd pensioen in 1998 organiseerde Jan concerten in CMS Hilversum. Hij werd later een trouwe bezoeker van mijn optredens. Bescheiden als hij was, bleef hij liever op de achtergrond. Toen wij Tony Vos de Amer Award uitreikten, zei Vos: ‘De volgende moet naar hem gaan, er bestaat geen betere’, en wees op Huydts. Jan glimlachte slechts. 

Er waren etentjes, gesprekken over muziek, over piano en leven. Hij vertelde over zijn tijd als bassist bij Toon Hermans en over avonturen in een jazzorkest op een Amerikaanse legerbasis in Noord-Afrika. Altijd met milde humor, nooit opschepperig. Hij componeerde zelfs een blues voor mij. Dat vervult me nog steeds met trots. De komende dagen zal ik zijn muziek draaien, het glas op hem heffen en terugdenken aan zijn zachte stem. Ik herinner me niet zijn exacte woorden, wel hun warmte. En die blijft.